Anıları Ne Yapmalı?

30 Nisan 2010 Cuma


Annemlerin evinde tadilat var. Kendi eşyalarımın çoğunu İstanbul'a getirmiş olsam da hala annemlerin evinde de hala kalanlar var. Hatta yatağım, çalışma masam ve dolabım duruyor. Annem bu aralar ne zaman telefonda konuşsak bıdı bıdı ediyor. Şöyle çok eşyamız varmış, böyle yorulmuş, neereye koyacağını bilmiyormuş falan. Aslında hak ta veriyorum cidden vardır ıvır zıvırlar. Kardeşimin de benim de onlarca oyuncağı duruyor hala. (İkimizde çok tutumlu olduğumuzdan bozulan oyuncağımız HİÇ olmadı, ondan fazla barbieden, envai çeşit oyuncak hayvandan, legolardan bahsediyorum. Küçükken annem onları bir dükkan açıp satmakla tehdit ederdi bizi :) )  En az iki büyük koli gazete sayfalarım var, sinema haberlerinden oluşan. Sene yıllardan yeni yüzyıl gazetesinin hala var olduğu yıllar. En az bir büyük kutu dergi var, blue jean, hey girl, she&he vb. dergilerden oluşan; sinema dergilerimi İstanbul'a getirdim önceden. Kutular var; anıların konulduğu. Sinema biletleri, ortaokuldaki arkadaşlardan kesilmiş saçlar, ilkokuldan bugüne çeşit çeşit günlük (önemli olanlarını da getirmiştim), ilkokul ve ortaokul döneminden kalma çıkartmalar, kartpostallar, posterler ve hatta önemli olduğuna inanılan şeker ambalajları bile... Of. Anlatırken yoruldum.

Annem eşyalarımın karıştırılması konusunda çok hassas olduğumu bildiğinden hiçbirine dokunmadı şimdiye kadar ve gelecekte de dokunmayacaktır ama bu kadar çok ve -maalesef- gereksiz şeyi biriktirmek ne kadar mantıklı olur ki? Ne yapacağımı bilmiyorum.

Anıları ne yapmalı?

Neyi saklamalı neyi atmalı? Yıllandıkça değer kazananları hangileridir?

Tutup hepsini buraya getirmenin ise hiç olasılığı yok. Yer yok zaten. 60m2 evimize ben ve kardeşim zor sığıyoruz zaten. Kıyafet konusunda kesinlikle acımasız olmayı başaran ben (her dolabımı topladığımda ihtiyacı olanlara verilmek üzere en az ikibüyük poşet eşya çıkarabiliyorum) mevzu bu ıvır zıvıra gelince neden bu kadar tutucu oluyorum ki...

Ben de çöp ev sahibi olma potansiyeli var sanırım.

6 yorum:

Azura dedi ki...

Bu anilar buyuk sorun evet. Ben bazi seylerimi attim falan ama hala cogu seylerimi atamiyorum. Dergiler posterler enteresan yani. 20 sene gecer ustunden bakasin gelir falan bi tuhaf yani. Bazen iyi geliyor guzel anilari hatirlamak. Oyuncak konusuna ise birsey diyemeyecegim zira abimden benden ve hala kardesimden kalan bi ton oyuncak var. Barbie bebeklerime ise toz konudrmam ki kutularinda dururlar hala. :D Bence dergileri karistirip icinden ise yarar seyleri yirtip bi kutuda biriktirmek gerek.

AOE dedi ki...

Bkue jean'ler ne olucak cidden. Ben de bu soruya bi cevap bulamadım=)

widfara dedi ki...

şöyle yapacağım sanırım; blue jean dergilerini saklayacağım ama diğer ıvır zıvır gençlik dergilerinin hepsini geri dönüşüme vereceğim; yada kağıt toplayan amcalara veririm onlar faydalanır. Diğer "anı" niyetine saklananlar bir bir ayıklanacak, günlükler tabi ki atılmayacak ama diğerleri sinema biletleri falan geri dönüştürülebilenler geri dönüştürülecek, diğerleri maalesef çöpe gidecek. sadece benim için gerçekten anlamlı olan şeyleri saklayacağım ve bu konuda oldukça seçici olacağım.

...caşilo... dedi ki...

ben de çöp ev olma potansiyeline sahip olanlardanım.. kutu kutu nı var evde... ilkokul ortaokul resimlerimden tut, günlüklerime, biletlere, peçetelere kadar :)

benim direnişim devam ediyor sana kolay gelsin :)

Çaylak dedi ki...

Amaç geçmişi hatırlamaksa, bir gün tarayıcının başına oturup dergi, sinema bileti vs gibi ıvır zıvırları oturup tara ve at.

widfara dedi ki...

yok benim biriktirdiklerim taranacak gibi değil, bir kaç hafta sonra bandırmaya gidip toparlayacağım eşyalarımı, fotografları koyarım o zaman ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız ;)